The Kübler-Ross model by Elisabeth Kübler-Ross "On Death and Dying".

Δεν μπορείς να εμποδίσεις τα πουλιά της λύπης να πετάνε πάνω από το κεφάλι σου,
αλλά μπορείς να τα εμποδίσεις να κάνουν φωλιά στα μαλλιά σου.
Κινέζικη παροιμία

Άρνηση:
Δεν έγινε! Δεν έγινε σου λέω! Δεν υπάρχει!
Δεν μου συνέβη αυτό, σε λίγες ώρες όλα θα είναι όπως παλιά.
Μια παραξενιά της τύχης έμπλεξε το βήμα μου, και παραλίγο να σκοντάψω.
Δεν κατάλαβα καλά! είμαι ολωσδιόλου χαζή!
Όχι τα αυτιά μου με κορόιδεψαν, τα μάτια μου με γέλασαν, οι μυρωδιές ήταν ψευδαίσθηση, δεν πικράθηκε το στόμα μου, και οι πληγές στις παλάμες μου αύριο θα έχουν επουλωθεί.
Ευτυχώς ο κόσμος είναι σπλαχνικός!

Θυμός:
Είμαι έξαλλη.
Με τον εαυτό μου,
με την τύχη που μου παίζει παιχνίδια,
με τα πράγματα γύρω μου,
με τους προαιώνιους εχθρούς μου,
με τους αγαπημένους φίλους μου,
με την βλακεία μου,
με την ευφυΐα μου και τα τερτίπια της.
Είμαι έξαλλη που είμαι έξαλλη...!
Γιατί ο κόσμος είναι τόσο μισητός;

Παζάρεμα:
Αν το επόμενο άτομο που θα δω στον δρόμο είναι παιδί, όλα θα διορθωθούν
Αν το επόμενο αυτοκίνητο που στρίψει στην γωνία είναι άσπρο, θα γυρίσω πίσω στο χρόνο και θα μπορέσω να το προλάβω.
Αλλά κι αν δεν έχω κάνει λάθος εγώ, μήπως να υποχωρήσω και να δώσω γη και νερό;
Αν επανορθώσω, αν πω ότι όλα είναι ένα αστείο, αν ζητήσω συγνώμη, αν κάνω ότι δεν συνέβη τίποτα;
Α! μπορώ να κάνω μια συμφωνία, οποιαδήποτε συμφωνία με τον κόσμο αρκεί ο κόσμος να γυρίσει εκεί που ήταν πριν...

Απόγνωση - Κατάθλιψη:
Μα τι είναι αυτό το μαύρο σύννεφο μπροστά στα μάτια μου, γιατί μου μυρίζει αποσύνθεση, γιατί οι ήχοι τρυπάνε τα αυτιά μου, γιατί τα χέρια μου έχουν πληγές που αιμορραγούν, γιατί η γεύση χάνεται από το στόμα μου;
Μπαίνω μέσα στο σπίτι, μπαίνω μέσα στο δωμάτιο, κλείνω την πόρτα, κλείνω τα φώτα, τυλίγομαι σε ένα σεντόνι, χώνομαι μέσα στον ύπνο, χάνομαι σε μονοπάτια ζοφερά, μόνο εικόνες σκοτεινές και θολές, καθόλου φως, καθόλου υγρασία μόνο ζέστη και ξερός άνυδρος αέρας.
Καίγομαι στην Κόλαση
Μαρτυράω στο Καθαρτήριο
...
Αποδοχή:
Ανοίγω το ένα μάτι.
Έχει λίγο φως έξω και είναι δροσερά.
Ίσως να είναι καλύτερα έτσι.
Μπορεί να πανε τώρα όλα καλύτερα.
Ήταν τρομακτικό αλλά πέρασε.
Περνάω έξω από την πόρτα του Παράδεισου
και δεν επιθυμώ πια να μπω μέσα. Εχω καιρό ακόμα!
Τουλάχιστον προς το παρόν, θα ευτυχήσω στο Καθαρτήριο.
Ολα - όλα; - είναι καλά.
Αγκαλιάζω την θλίψη μου και χαμογελώ στον πανδαμάτορα.
Κοιτάζω τον ήλιο που βγαίνει από το βουνό στα ανατολικά
Είμαι καλά.
Είμαι ζωντανή.

...αλλά...
Δεν κατάλαβα καλά! είμαι ολωσδιόλου χαζή!...
...χάνομαι σε μονοπάτια ζοφερά...
...είμαι έξαλλη που είμαι έξαλλη...
...ήταν τρομακτικό αλλά πέρασε...
...αν ζητήσω συγνώμη, αν κάνω ότι δεν συνέβη τίποτα...;
...ζέστη και κι ξερός άνυδρος αέρας...
...αλλά μήπως έχω κάνει λάθος εγώ...;
...με την τύχη που μου παίζει παιχνίδια...
...ίσως να είναι καλύτερα έτσι...
...έχω κάνει σίγουρα λάθος...
...οι πληγές στις παλάμες μου αύριο θα έχουν επουλωθεί...

Ω! Τα πέντε στάδια της θλίψης...
Όχι όμως σειριακά...!
Ανακατεύονται χαοτικά.
Στερούν και την παραμικρή ευκαιρία να προγραμματίσω το χρονικό πλαίσιο που θα κινηθούν.
Α! Τώρα διαπραγματεύομαι και πριν ήμουν θυμωμένη, άρα τώρα μένει να πέσω σε απόγνωση αλλά μετά θα το αποδεχθώ.
Χα!
Εδώ δεν χωράει λογική.
Δεν υπάρχει μια βολική σταθερή τροχιά. Η τροχιά είναι κυκλικό σχήμα που τουλάχιστον επαναλαμβάνεται σταθερά.
Εδώ πρόκειται για φρακταλς.
Ένα κομμάτι είναι μέρος ενός άλλου... που είναι μέρος ενός άλλου... που είναι μέρος ενός άλλου...
Σαν τα πουκάμισα του κρεμμυδιού που όλο και αφαιρείς και όλο κι άλλο έχεις να αφαιρέσεις.
Και το κακό είναι ότι όταν τα αφαιρέσεις όλα δεν μένει απολύτως τίποτα.
Μηδέν.

Καλό αυτό.
Σημαίνει ότι μπορώ να ξεκινήσω πάλι από την αρχή.
Εμπρός λοιπόν! Προχώρα!
Τρία εκατοστά πάνω, σαράντα εμπρός, πάτα!
Το άλλο πόδι τώρα.
Προχώρα!
Το πολύπτυχο πακετάκι έφυγε λίγο πιο νωρίς απ' ότι υπολόγισα, και έπνιξε με το βάρος του την ζωή των ανθρώπων.
Θα περιμένω τώρα τον Ασπρο Βασιλιά και την ριπή του ανέμου να με σπρωξει ανάμεσα στα δύο βουνά να λικνιστούμε μαζί στην ανυπαρξία.
Προς το παρόν όμως θα χαθώ μέσα στην μαύρη τρύπα στην οποία συρρικνώθηκε αυτή η απουσία, θα βουτήξω μέσα της και θα νοιώθω το αμετάκλητο και το οδυνηρό της.
Ενα χειροφίλημα δεν ήταν ικανό να δωσει αναβολή στο αμετάκλητο τέλος.

Τελικά, ο μικρός στρατός μου από φουριόζα ηλεκτρόνια , έφτασε στον προορισμό του και κάποιος δεν έκανε τίποτα περισσότερο παρα να πατήσει …
Do you want to save this file?
This file will be permanently deleted
Are you sure?
YES ..............NΟ
Click… click… click…

Retrospectiva σημερα.
Αναφορές σε παλιά πόστ αυτού του μπλογκ, που αράχνιασε τελείως.
Αν κανείς μπορεί να βοηθήσει στην ανακαίνιση, πάσα προσφορά δεκτή!
Κανένα καινούργιο consept, καμιά καινούργια συγκεκριμένη ιδέα, κάτι...

Ετικέτες it's only words, retrospevtiva

Μια φορά το χρόνο περίπου, καμιά φορά και πιο αργά, σπάνια πιο συχνά, μια φράση έμπαινε στη ζωή της.
Και θρονιαζότανε για τα καλά.
Μπορεί να είχε τρεις, πέντε, οχτώ ή δεκατρείς λέξεις, αλλά πάντα ήταν μία και μόνο φράση.
Μπορεί να ήταν η φράση
«Σήμερα-είχε-καλό-καιρό-και-ήλιο»
Ή η φράση
«Πρέπει-να-παραδεχθείς-ότι-τα-πράγματα-δεν-είναι-πάντα-όπως-δείχνουν»
Ή η φράση
«Μερικές-φορές-τρομάζω-μ'αυτά-που-γίνονται»
Ή η φράση
«Δεν-ξέρω-αν-το-καταλαβαίνεις-αλλά-δεν-έχει-καμία-σημασία»

Στην πραγματικότητα το ίδιο το νόημα της δεν είχε καμιά σημασία. Μπορεί να ήταν μια κοινοτυπία, ή μια μικρή δήλωση, ή να σήμαινε τα πάντα, ή να ήταν μια ολωσδιόλου άσχετη φράση.
Που όμως καταλάμβανε κάθε φορά το κέντρο της σκέψης της.
Γύρω της κινούνταν τα καθημερινά πράματα που διαδέχονταν το ένα το άλλο σε σταθερές τροχιές, που ακολουθούσαν την προδιαγεγραμμένη πορεία τους στο χρόνο, μέχρι να διαλυθούν και να σβήσουν.
Η φράση όμως έμενε σταθερή στο κέντρο.

Καμιά φορά όταν η επόμενη που την διαδεχόταν αργούσε πολύ να έρθει, απλά φθειρόταν σιγά σιγά μέχρι που γινόταν διαφανής και αντιφέγγιζε τα πράγματα πίσω της. Παρ όλα αυτά, κρατούσε σταθερά την θέση της στη σκέψη της, χωρίς να φεύγει ποτέ.
Μόνο που η ανυπόμονη αναμονή που επικρατούσε, της έφερνε μια αίσθηση παραίτησης, το βήμα της έριχνε το ρυθμό του, το μήκος του υποδιπλασιαζόταν συνεχώς κάνοντας αδύνατο το να διανύσει μια συγκεκριμένη απόσταση από εδώ, εκεί.
Άλλες φορές σε αναμονή της επόμενης φράσης τα πράγματα έμπαιναν σε μια φάση εγρήγορσης, λες και η ενέργεια της επεκτεινόταν και προς τα πίσω στο χρόνο προετοιμάζοντας την άφιξη της.

Αλλά αυτό γινόταν πολύ σπάνια.

Όταν τελικά ερχόταν, γινόταν δεκτή με γιορτές και πυροτεχνήματα, τόσο δυνατά πυροτεχνήματα που φώτιζαν και την τελευταία γωνιά του μυαλού της.
Στην αρχή την επαναλάμβανε χιλιάδες φορές. Την αποδομούσε σε λέξεις, μετά σε συλλαβές, μετά σε φθόγγους μετά σε μικρότατα κομματάκια ήχων, μέχρι να φτάσει στην απειροελάχιστη μαύρη τρύπα που αποτελούσε το κέντρο της.
Σε αυτό το σημείο στεκόταν μια στιγμή. Ήταν πάντα τόσο εύκολο να την καταπιεί αυτή η μαύρη τρύπα. Τότε, εξασκούσε όλη την δύναμη που διέθετε, για να μην πέσει μέσα, να αποδείξει στον εαυτό της ότι ήταν ακόμα δυνατή κατά βάθος, ότι μια ασήμαντη κοινότυπη φράση δεν έχει πια τόση δύναμη που να την εξουσιάζει.
Βέβαια, καθόλου σίγουρο δεν ήταν ότι θα το πετύχαινε κάθε φορά.

Συνήθως οι πιθανότητες ήταν με το μέρος της φράσης.

Αλλά έτσι κι αλλιώς η φράση έπαιρνε την θέση της στη ζωή της, σπρώχνοντας στο πλάι την παλιά και φθαρμένη, που ωστόσο φυλασσόταν ευλαβικά στο σεντούκι.
Καμιά φορά καθόταν δίπλα του και έπιανε ξανά αυτές τις ξεχασμένες παλιές φράσεις, που κείτονταν εκεί λεπτότατες από τον χρόνο και την φθορά. Τις έπιανε προσεχτικά και τρυφερά, σαν πολυκαιρισμένη, πολύτιμη δαντέλα που μπορεί να διαλυθεί με το παραμικρό άγγιγμα.
Είχαν μια άλλη γλύκα αυτές οι παλιές φράσεις. Μερικές φορές ήταν τόσο παλιές όσο μια ζωή. Κι όμως σαν εμφανίζονταν μπροστά της, άπλωναν και ζωντάνευαν και όλη η ζωή που είχαν ζήσει στο μυαλό της εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά της, με όλες τις απεχθείς ή λατρεμένες λεπτομέρειες.

Αυτή η ιστορία με τις φράσεις βάστηξε μια ζωή.

Έτσι πάντα, ζώντας αγχωμένα με την τωρινή, αγγίζοντας απαλά τις παλιές και αναμένοντας με ανυπομονησία τις επόμενες.
Το περίεργο είναι ότι σ όλο αυτό το διάστημα, η ίδια δεν είχε πει ποτέ ούτε μία δική της φράση. Ή –το πιο θλιβερό- καμιά δική της δεν ήταν αρκετά δυνατή να ζήσει στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου.
Πάντα δεχόταν και ζούσε αυτές που της είχαν σταλεί.
Ευτυχώς, κάποια στιγμή, αποφάσισε ξαφνικά να φτιάξει και αυτή, μια δική της δυνατή φράση.
Να την πετάξει στο διάστημα για να πάει να ζήσει, στην ζωή κάποιου άλλου.
Και μια μέρα που είχε λίγο πιο πολλή δύναμη από τις άλλες, κάθισε και τη σκέφτηκε.
Καθώς όμως ήτανε αμάθητη να το κάνει, βγήκε τελικά μία, με λέξεις πολλές, δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες λέξεις.
Χαμογέλασε στην ιδέα, η τεράστια φράση της να σταθεί έστω και για ένα μικρό χρονικό διάστημα στην ζωή ενός άλλου.
Φαντάστηκε πόσο στενάχωρα θα έκανε τα πράγματα στο στενό προσωπικό σύμπαν ενός ανθρώπου μια τόσο μεγάλη φράση.
Το σκέφτηκε αρκετά αλλά μετά από ώρες το αποφάσισε. Θα έστελνε την φράση της λίγο πριν το δικό της φυσικό τέλος, ελπίζοντας το κενό που θα είχε δημιουργηθεί, να έδινε στον παραλήπτη τον έξτρα χώρο που χρειαζόταν για να την τακτοποιήσει.

Την έγραψε σε ένα λευκό χαρτί χωρίς χαρακιές, έβαλε και την ελάχιστη μικροσκοπική υπογραφή της από κάτω, την δίπλωσε καλά καλά στα δύο, στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι έτσι που έγινε ενα μικρό, πολύπτυχο μπαλάκι.
Το έδεσε σφιχτά με κλωστή και το άφησε σε φανερό σημείο για να το βρουν και να το παραδώσουν εύκολα όταν θα ερχόταν η ώρα.
Και έτσι ησύχασε λίγο το μυαλό της –όλα αυτά έγιναν σε μια από αυτές τις φορές που η επόμενη φράση αργούσε να έρθει και ούτε είχε στείλει τα πλοκάμια της να προετοιμάσουν την άφιξη της.-

Έζησε πολύ μετά από αυτό.
Με φθαρμένες ή πιο φρέσκες φράσεις.

Και κάθε φορά που ερχόταν κάποια καινούργια, χάιδευε το πολύπτυχο μικροσκοπικό πακετάκι και κρυφοχαμογελούσε μέσα από τα δόντια της στην ιδέα πως αργά η γρήγορα θα ερχόταν και η σειρά της.

Η φράση της θα πέταγε στο διάστημα
Κάποιος άνθρωπος θα έπεφτε στο δρόμο της,
και ίσως να ένοιωθε αμηχανία,
αλλά σίγουρα δεν θα στριμωχνόταν στο μικρό του σύμπαν,
γιατί
εκείνη θα είχε φύγει πια, και θα είχε αφήσει χώρο πολύ...

Ετικέτες it's only words, just one of those moods, quaint tales